pokolenia cyfrowe

PDF  Drukuj  Email

Pokolenia, które wychowały się w otoczeniu technologii i mediów cyfrowych znacząco różnią się od pokoleń poprzednich. Ich reprezentantów nazywa się „digital natives”, w Polsce to przede wszystkim osoby urodzone po 1989 roku. Poprzez intensywne wykorzystanie nowych technologii wytworzyły nowe wzorce uczenia się, relacji międzyludzkich, a także współpracy.

To, co może wydawać się stratą czasu, w rzeczywistości często jest budowaniem kompetencji i nabywaniem wiedzy. Przestrzeń wirtualna traktowana jest jako uzupełnienie realnych kontaktów.

Pokolenie cyfrowe ceni sobie wartości takie, jak innowacyjność, indywidualność, otwartość, kooperacja i swoboda działania.

Z drugiej strony, korzystanie z technologii jako medium pośredniczącego w interakcjach wiąże się z ryzykiem ich spłycenia. Niektórzy wskazują na spadek kompetencji społecznych w „tradycyjnych”, bezpośrednich relacjach.

Pokolenia „niecyfrowe” w oczach młodych żyją zbyt powolnie i statecznie. Kierują się wartościami tradycyjnymi i prowadzą zupełnie inny styl życia. Młodym i starszym osobom niekiedy trudno nawiązać nić porozumienia, co bywa źródłem napięć w interakcjach międzypokoleniowych. Rodzice i dzieci nie tylko mówią innym językiem, ale poruszają się w innych przestrzeniach komunikacji.

 

Konsekwencje:

• Młode pokolenia mają inne style życia i wzorce aktywności, co w swojej działalności organizacje pozarządowe będą musiały coraz częściej uwzględniać.

• Jeśli spełnią się najbardziej pesymistyczne wizje związane z negatywnymi objawami polegania na technologiach w interakcjach, czeka nas kryzys kompetencji społecznych.

• Wzorce relacji, nauki i wartości opierające się o współpracę, wymianę i innowacyjność mogą pozytywnie przełożyć się na aktywność obywatelską.